(...)
Standaard
FCI N° 160 - 02.04.2001
Tot het
einde van de 17de eeuw werden de Ierse wolfshonden aangewend
in lerland voor de jacht op wolven en herten. Ze werden ook
gebruikt in grote delen van Europa voor de jacht op wolven
en dit voor de grote wouden verdwenen.
We weten
dat de Kelten op het continent een greyhound hadden die zeer
waarschijnlijk afstamde van de greyhound die eerst werd afgebeeld
op de Egyptische tekeningen. Lijk hun contintentale verwanten,
waren de Ierse Kelten geïnteresseerd in het fokken van
grote windhonden. Deze grote Ierse Windhonden konden zowel
een gladharige als een ruwharigre vacht hebben; maar later
domineerde de ruwbarige vacht; dit waarscbijnlijk ten gevolge
van het Ierse klimaat. Het eerste schriftelijke gegeven over
deze honden werd genoteerd door een Romeins consul in 391
A.D.; wanneer de Setanta hun naam veranderden in Cu-Chulainn
(de hond van Culann). Er wordt melding gemaakt van de UISNEACH
(eerste eeuw) die 150 windhonden meenamen met hun vlucht naar
Schotland. De Ierse wolfshonden hebben zonder twijfel de basis
gelegd voor de Schotse deerhounds. Een koppel van deze honden
werd hoog gewaardeerd als gift door de Europese vorstenhuizen
in Scandinavië en andere landen en dit van de Middeleeuwen
tot de 17de eeuw.
Deze
honden werden gezonden naar Engeland, Spanje, Frankrijk, Zweden,
Perzië, Indië en Polen. In de 15de eeuw werd elk
graafschap van Ierland gevraagd 24 wolfshonden te houden om
de veekuddes van de boeren te beschermen tegen de vernielingen
van de wolven. Onder het Cromwell regime (1652) werd het verboden
deze honden te exporteren, zodat hun aantal toch nog wat op
peil werd gehouden. Maar door de geleidelijke verdwijning
van de wolven en de voortdurende buitenlandse vraag naar deze
honden, verminderde hun aantal grotendeels, zodat ze tegen
het einde van de 17de eeuw zo goed als verdwenen waren.
In de
2de helft van de 19de eeuw kreeg men door de groei van het
Iers Nationalisme terug een vernieuwde belangstelling voor
dit ras. De Ierse wolfshond werd een levend symbool van de
Ierse kultuur en het Keltische verleden. Rond deze tijd besloot
een vastbesloten en enthousiaste Capt.
G.A. Graham, terug een fokkerij op te zetten met
wat was overgebleven van de honden van het Ierse Wolfshondentype
in Ierland, en met de hulp van de deerhound en occasioneel
ook een out cross van barzoi en Duitse dog. Dit alles stelde
hem in staat een hond te fokken, die zijn type behield in
elke generatie. De resultaten werden uiteindelijk aanvaard
als een gewettigde hernieuwing van dit ras. De Ierse
Kennel club voorzag
een klas voor Ierse wolfshonden op hun show van april 1879
en er werd een club gesticht in 1885. Nu mag de Ierse wolfshond
zich verheugen op een reputatie die bij reeds had in de Middeleeuwen.
De Ierse
wolfshonden worden nu in groot aantal buiten Ierland gehouden
en gefokt.
(...) |
Online 01.09.2004
